 |
|||
 |
127. Oude fabrieksgebouwen | ||
|
|||
|
Titel: |
Oude fabrieksgebouwen |
|
Ondertitel: |
|
|
Auteur: |
Henk van Doremalen |
|
Jaargang: |
III (1985) Tilburg, tijdschrift voor geschiedenis, monumenten en cultuur |
|
Nummer: |
2 |
|
Pagina’ s: |
18-19 |
De nalatenschap van de 19e-eeuwse en vroeg-20e-eeuwse industriële ontwikkeling van Nederland wordt in een ongekend tempo afgebroken. Wie in Tilburg bekend is, kan dat alleen maar beamen. Het besef dat hier dikwijls sprake is van waardevolle karakteristieke gebouwen, breekt eerst nu in brede kring door. Met het fraai uitgevoerde boekwerk “Oude fabrieksgebouwen in Nederland” heeft P. Nijhof een document samengesteld waarin aangegeven is wat er op dit gebied nog resteert in Nederland. Nijhofs boek, dat met ongeveer 300 zowel historische als recente foto’s is geïllustreerd, heeft niet de pretentie een wetenschappelijk standaardwerk te zijn. De uitvoerige literatuurlijst en de gedegen behandeling van diverse aspecten van het fabrieksgebouw (o.a. ruimtelijke situering, bouwstijl, vormgeving) gekoppeld aan het feit dat het hier om een eerste landelijke inventarisatie op dit terrein gaat, hebben het boek toch doen uitgroeien tot een belangrijk naslagwerk. Nijhof stelt een scala van onderwerpen aan de orde variërend van het historische ontstaan en de geografische spreiding van de Nederlandse industrie tot schoorstenen. fabrieksspoorwegen, arbeidershuisvesting en standbeelden. Centraal daarbij staat steeds het fabrieksgebouw. In een apart hoofdstuk behandelt de schrijver waardevolle en kenmerkende gebouwen in elf industrietakken, waarbij ook de voor Tilburg zo belangrijke textielindustrie aan de orde komt. Als een van de belangrijkste industriesteden wordt Tilburg uiteraard meer dan eens vermeld in de index. die aan het boek is toegevoegd. Die index vertoont overigens nogal wat hiaten. Zo is Goirle niet opgenomen en komt Tilburg meer aan de orde dan het register suggereert (p. 94, 115, 221). Kleine schoonheidsfoutjes, die het opzoeken voor de regionaal geïnteresseerde enigszins bemoeilijken. In het laatste hoofdstuk komt de toekomst van de oude fabrieksgebouwen ter sprake. Tilburg is daarbij enerzijds het voorbeeld hoe er niet moet worden omgesprongen met oude fabrieken (de sloop van het complex Pieter van Dooren); anderzijds komt de stad in positievere zin ter sprake waar het de restauratie van het Mommerscomplex en het behoud van de fabrieksschoorsteen van BEKA betreft. Het goed verzorgde overzichtswerk dat Nijhof samengesteld heeft. is niet alleen bedoeld voor in industriële archeologie geïnteresseerde specialisten. De prijs zal potentiële kopers mogelijk afschrikken, maar mag geen beletsel zijn (er zijn ten slotte bibliotheken) voor een bredere kring belangstellenden om kennis te nemen en gebruik te maken van dit standaardwerk.
P. Nijhof, Oude fabrieksgebouwen in Nederland, Amsterdam/Dieren, uitgeverij De Bataafsche Leeuw, 1985, 247 blz.
(geïll.), ISBN 90- 6707-061-0, Prijs ƒ 65,-
Dit artikel is ook gescand in PDF-formaat (0,5 mb) en het is te raadplegen met
het programma Acrobat Reader.
