 |
|||
 |
608. Drie stadsgedichten | ||
|
|||
|
Titel: |
Drie stadsgedichten |
|
Ondertitel: |
|
|
Auteur: |
Jace van de Ven |
|
Jaargang: |
XXIII (2005) Tilburg, tijdschrift voor geschiedenis, monumenten en cultuur |
|
Nummer: |
1 |
|
Pagina’ s: |
18-19 |
Tilburg, Tilburg, was een simpel lief
Mensen, huisjes, stad van tussenbeide
Jarenlang contrast van perspektief
Ondanks alles lachen en veel lijden
Tilburg, Tilburg, ver weg van de kant
Van de helden die historie maakten
Sloebers, kraamvrouw, werklui, fabrikant
En de kerk die over alles waakte
Wees gehoorzaam, bid, en heb geduld
Arbeid adelt, eet en drink met mate
Al uw hoop wordt aan het eind vervuld
Wat kan 's werelds ijdelheid u baten?
Godgans dorp, wat was je toch naïef
Tilburg, Tilburg, o mijn simpel lief.
Als ode aan de vroegere naïviteit in Tilburg geschreven.
Voorgedragen tijdens het Kruikezeikersdebat in het
Nederlands Textielmuseum op 23 januari 2005.
Kruikezeikersdag van het Nederlands Textielmuseum in Tilburg op 23 januari 2005.
(Foto Joep Vogels, NTM).
Vreeman als kruikenzeiker
Met gespeelde deemoed koestert Ruud een kruik
Waar nooit plas in naar het werk is meegedragen.
Iets ondeugends heeft ie, of ie ons gaat vragen:
Waren jullie hier geen baas in eigen buik?
Onlangs sloot hij heel wat kroegen maar ik ruik
Hier geen piespaal door verwijten aangeslagen.
Hij zal indien nodig weer een sluiting wagen
En ook pleiten voor een ander plasgebruik:
‘Kruikenzeiker, weg met dat imago zielenpoot
Urineer van nu af met geheven lid!
Jij, Kruikin, slechts als je een sjieke bril bezit
Anders, hou het op, zelfs tijdens hoge nood.
Maar, vraagt u, wat er dan in mijn kruikje zit?
Schnaps, voor als de stad geen kroegen meer bezit!’
© 2005 Jace van
de Ven, stadsdichter
Gepubliceerd als ‘Kruikensonnet’ tijdens carnaval in het
Brabants Dagblad van 5 februari 2005.
.jpg)
Rechtschaope èn astraant
refrein:
Recht is recht en krom is krom
Miet waar strèèdbaar mar nie dom
't Witte en et zwarte schaop
Zingt vur heur recht vur zen raop:
Goej Miet, kaoj Miet, ons èège Miet
Zing meej ons et Mietlied
Dè wel dè Miet, as gij iets wilde
Dan ging et veul kaans deur
Omdè jouw èèver nôot verstilde
En ge hòt van niemes peur
Dè nie nèè durfde gij te zegge
Bij ieder onrecht in 'nen tèèd
Dè g’et et beste òn zòt legge
Meej baoze èn meej gistlekhèèd
In de textiel zèède begonne
Teege misstaande in't gewèèr
Wèèrkmeense zèn meer as pionne
Dòr kwaam et leeveslaang op nèèr
Emancipeerde gij de vraawe
De meense didde graotes meej
In Tilburg waor z'op alles maawe
Betêekent Miet rèèchtèùt dur zeej
We kôoze jou wel zeuve kêere
In êene raod, tòch gonge vaast
Wethaawerszetels nòr de heere
Gij wiert veuleer gezien as laast
Ge kunt nie langer om Miet heene
Dè riepe wij, ze is van ons
Wòrt ze bestöt òf ötgescheene
Ge krêegt van heur irlek respons
As wethaawster zodde ok slaoge
Dur wèèrke èn dur meensentaol
Textielmuzêem, de aaw van daoge
Al wègge dìt waar ìrst sesjaol
Natuurlijk mòkte gij ok foute
Ge waart gin Gòd, dès niemes nie
Soms èùtte iets te ongezoute
Oew anti- òf oew sympathie
't Waar goed, we kosse wir is laage
't Waar ons eemoosie die gij spraakt
Taokelde af ònt ènd oew’r daoge
Oewe geestkracht die is nôot gekraakt
Ge waart ne vraaweleke Moozes
En wiert begraove in en maand
En meens wier invloed eindeloos es
Ons Miet, rèchtschaope èn astraant
© 1999 Jace van
de Ven
Voorgedragen tijdens het Kruikezeikersdebat in
het Nederlands Textielmuseum op 23 januari 2005.
